Eddy

Eddy (45) raakte in 2013 burn-out en zocht bij ons begeleiding (naam en foto fictief).

"Een burnout maakt een hoop los"

"Een burnout heb je niet ineens als je 's ochtends opstaat. Dat sluipt er in, en heeft alles te maken met verkeerd aangeleerd gedrag. Achteraf gezien ging dat bij mij eigenlijk al mis in de puberteit, op de middelbare school." Eddie [46] liep in het voorjaar van vorig jaar vast. In zijn werk, in zijn hoofd. Hij volgde ruim een half jaar individuele sessies bij Conny en aansluitend de assertiviteitstraining, gevolgd door een individueel eindgesprek, waar zijn werkgever bij kwam zitten. Inmiddels is hij weer aan het werk: "Ik maak me wat minder druk om dingen."

"Je went aan de signalen", zegt Eddie. "Daarom duurt het zo lang voordat je inziet dat er iets mis is. Elke keer als ik naar mijn werk ging, kreeg ik het benauwd. Dat heeft misschien wel een jaar geduurd. Maar ik verbond daar geen conclusies aan. Ik ben programmamaker en kan mijn werkplek goed vermijden. Dat deed ik dan ook. Want zodra ik er heen ging, kreeg ik het weer benauwd: druk op de borst, moeizaam ademhalen. Wel raar, eigenlijk, dat je dat zo lang gewoon zo láát. Totdat het niet meer gaat."

Geen geitenwollensokkengeleuter

"Via een vriend van me kwam ik bij Conny terecht. De eerste drie maanden was zij vooral bezig om stress bij me weg te halen. Die was helemaal in mijn lijf vergroeid: ik had er ook echt lichamelijk problemen mee, maar wilde dat niet toegeven… dat vond ik zwak. Maar goed, dan lag ik een half uur op de grond en dan moest ik alweer naar huis. 'Ja hee!', dacht ik dan. 'Gaan we nog wat doen of wat?' Met terugwerkende kracht begrijp ik veel beter dat dat toen nodig was: eerst moesten de spanning en de oude patronen eruit.

Na de sessie moest je altijd een verslag schrijven over hoe je het had beleefd. Dat vond ik heel goed. Want toen ik had aangegeven dat ik dat moeilijk vond, dat liggen en dat vage geitenwollensokkengeleuter, merkte ik dat de sessies concreter werden. Op een gegeven moment zei Conny tegen me: 'Ik vind jou gescript assertief. Jij bedenkt op voorhand al hoe anderen op je zullen reageren als je een bepaalde houding aanneemt en op basis daarvan maak je je keuzes. Maar die keuzes hebben vaak niks te maken met hoe jij je zelf voelt.' Kijk, daar kan ik wat mee."

Confronterend

"Ik moest leren 'assertief te connecten', zoals dat heet. Dat betekent: vanuit je gevoel duidelijk maken wat je wel en niet wilt. Tijdens de assertiviteitstraining zit je vijf volle dagen met een acht andere mensen bij elkaar. Iedereen met z'n eigen verhaal. Dat vond ik erg confronterend. Ga maar eens aan zo'n groep vertellen wat je grootste pijn is. En dat wordt dan nog gefilmd ook, en achteraf kijk je het gezamenlijk terug. Heel heftig.

Voor elke volgende sessie krijg je huiswerkopdrachten mee. Dat kan variëren van 'Ga een kopje suiker lenen bij de buren', wat ik helemáál niet lastig vind, tot 'Ga een gesprek aan en zeg wat je echt voelt.' Kijk, da's een ander verhaal."

Meer begrip dan verwacht

"De training heeft mij enorm geholpen. Ik kan nu tegen mijn baas zeggen wanneer ik iets te zwaar vind, bijvoorbeeld. Vroeger dacht ik dat ik alles gewoon moest kunnen; dat dat van mij verwacht werd. Nu merk ik dat je, wanneer je je gevoel laat zien, veel meer begrip krijgt dan je verwacht had. Als ik nu zeg: 'Dat wil ik graag doen, maar dan heb ik wel hulp nodig', dan zegt mijn baas: 'Joh, goed dat je het zegt. En dat komt eigenlijk heel goed uit, want we hebben net twee mensen vrij die graag bijspringen.'"

"Verder merk ik ook dat ik dingen beter op waarde weet te schatten. Ik laat het allemaal meer binnenkomen. Ik kan nu bijvoorbeeld een compliment echt in ontvangst nemen; die wimpelde ik vroeger altijd af. Ik heb genoeg tools aangereikt gekregen om weer verder te kunnen. Want ik bén er nog niet. Zo'n burnout maakt een hoop los. Maar het belangrijkste is wat mij betreft dat ik me kwetsbaarder durf op te stellen en op die manier het leven opnieuw ben gaan begrijpen. Dat klinkt pathetisch, maar zo voelt het wel."

Interviews

Het interview hier links is van de hand van Annelies Roon van de Schrijverij in Haarlem. © Annelies Roon sep '14.