Eline

Eline (49) volgde eerst de Assertiviteitstraining en daarna de training Persoonlijk Leiderschap bij ons (naam en foto zijn gefingeerd).

"Wat mensen tegen me zeiden, bleef plakken"

Eline heeft boeiend werk dat heel goed bij haar past. Daarnaast is ze perfectionistisch en gevoelig. Met werkweken van zestig tot zeventig uur was dan ook niemand echt verbaasd dat ze anderhalf jaar geleden een burn-out kreeg. Behalve Eline zelf. En wat haar ook verbaasde, was dat ze tijdens haar revalidatie ontdekte dat ze eigenlijk niet precies wist wie ze was. De assertiviteitstraining van IDEE zette haar verder op het goede spoor, maar na afloop was ze nog niet waar ze zijn wilde. Dus kwam ze ook voor de training Persoonlijk Leiderschap weer uit het zuiden van het land naar Haarlem gereisd.

"Zo'n bewustwordingsproces heeft toch tijd nodig", merkte ze. "Ik moest echt mijn zelfbeeld bijstellen. Wat ik uitstraalde, klopte niet met wat ik voelde. Dat was tijdens de assertiviteitstraining gebleken. Ik ben tamelijk makkelijk, je kunt met mij alle kanten op. En ik ben niet op mijn mond gevallen, zeg maar. Toch ontbrak er iets. Dat was het stellen van grenzen. Ik wist gewoon niet waar die lagen."

Nooit goed genoeg

Het aanvoelen van die grenzen was voor Eline minder eenvoudig dan ze dacht. "Ik dacht altijd dat ik een vrij gevoelig typje was, maar ik bleek helemaal niet goed bij mijn gevoel te kunnen komen. Mijn motto was altijd: 'Ik kan de situatie niet veranderen, maar wel de manier waarop ik er naar kijk.' Daardoor legde ik erg veel verantwoordelijkheid bij mezelf. En daardoor had ik bijvoorbeeld nooit genoeg stilgestaan bij de dood van mijn vader. Terwijl je daarmee toch in een andere levensfase terechtkomt. Zo'n heftige emotie had ik nog nooit ervaren, maar ik ging gewoon door. Net als op mijn werk. Ik heb een specialistische functie en wat ik deed, was voor mij nooit goed genoeg. Het moest altijd beter. En liefst zo snel mogelijk."

Vallende kwartjes

De tweede bijeenkomst van de training Persoonlijk Leiderschap had als thema 'de groep'. "Ik ging meteen na afloop met het huiswerk aan de slag, zodat ik het direct zou kunnen inleveren. Zo pak ik de dingen nu eenmaal aan. Maar deze opdrachten en vragen kostten me heel erg veel tijd. Er gingen ineens allerlei kwartjes vallen, toen ik nadacht over mijn interactie met de mensen om mij heen. Ik kwam erachter dat ik de neiging heb om op een niet-constructieve manier op mijn omgeving te reageren. Ook maakten we een sociogram. Daardoor besefte ik dat ik maar een kleine kring mensen om me heen heb. Niet dat ik me daar eenzaam bij voel, maar ik zag de beperking ervan en realiseerde me dat ik daar meer energie in zou mogen stoppen. Ik ben al bijna twintig jaar een workaholic."

Wandelende reclamezuil

Leren loslaten was echt een item voor Eline. "Ik voelde me soms net een wandelende reclamezuil met allemaal Post-Its met teksten van anderen op. Wat mensen tegen me zeiden, bleef allemaal plakken. Dat vergrootte de druk die ik mezelf al oplegde nog eens extra. Op een gegeven moment ging ik zelfs twijfelen of ik wel een 'goed mens' was. Conny en Peter lieten me zien hoe je die gedachte als het ware in stukjes kunt hakken. Ik ben blijkbaar geneigd om erg zwart-wit te denken: iets is goed of fout. Vooral in mezelf. Maar ik heb leren zien dat ik op sommige aspecten prima functioneer, terwijl ik aan andere nog kan werken. Die manier van kijken brengt veel ontspanning."

Meer in het nu

Door de handvatten die ze in de training kreeg aangereikt, voelt Eline nu beter aan wanneer ze haar eigen grens overgaat. Of dit laat gebeuren. "De drijfveer om te streven naar perfectie wordt geleidelijk minder. Maar ik moet mezelf wel in de gaten houden: vanavond kwam ik moe thuis en wilde meteen weer mijn mail gaan checken. Dan zeg ik tegenwoordig echt tegen mezelf: 'Nee, niet doen. Je hebt je rust nodig.' Ik ben weer meer tijd gaan besteden aan mijn hobby: het maken van creatieve objecten. Ik zit meer in het nu. Ik deed al een tijdje vrijwilligerswerk, maar ook dat doe ik nu bewuster. Doordat ik meer tot mezelf ben gekomen, kan ik mijn omgeving meer bieden. Ik kan me beter focussen."

Ook haar privéleven heeft zich verdiept en versterkt, vertelt Eline. "Mijn vrouw en ik zijn al achttien jaar samen. Ik dacht dat onze liefde niet groter kon worden dan die al was, maar dat is dus wél zo. Zij heeft me in de afgelopen periode ondersteund door me mijn gang te laten gaan, maar toch structuur te bieden.

Hoogbegaafd

Een pluspunt van de trainingen noemt Eline het werken in kleine groepen. "Tijdens de training Persoonlijk Leiderschap is de begeleiding anders dan bij de assertiviteitstraining. Je werkt meer thematisch en wordt daarbij uitgenodigd om je eigen punten naar voren te brengen. Het delen in de groep kreeg daardoor een andere dimensie: het werd zelfstandiger. Daarbij vond ik het zelf erg plezierig dat Conny en Peter ervaring hebben in het omgaan met hoogbegaafdheid. Ik ben geneigd te veel in mijn verstand te gaan zitten en ongeduldig te zijn in mijn communicatie. Het is prettig als dat wordt doorzien. Dan kun je dat makkelijker doorbreken."

Interviews

Het interview hier links is van de hand van Annelies Roon van de Schrijverij in Haarlem. © Annelies Roon april '17.