Emagazine September 2015



Verandering

Ik hoop dat je een goede zomer hebt gehad. Ik in ieder geval heb genoten van rust, ruimte, buiten, aandacht, fijn gesprekken, en goede boeken. En ik heb verandering ervaren.

Leven is verandering. Dat is iets waar ik me met het ouder worden steeds bewuster van wordt. En natuurlijk, verandering gaat samen met pijn en verdriet - onze dochter die niet meer met ons op vakantie wil - en met geluk - samen met de man op vakantie en daar veel plezier aan beleven.

Wij mensen hebben verandering nodig om te weten dat we leven. Het valt daarom bijna altijd te preferen boven stilstand. Stilstand - niet te verwarren met rust en acceptatie van wat is - bergt verval in zich.

Zoals we aankondigden voor de zomer, zijn Peter en ik met onze praktijk verhuisd naar de Kinderhuisvest in het centrum van Haarlem. Een majeure verandering. Ook een verandering waar we heel veel moeite voor hebben gedaan en energie in hebben gestopt, maar waar we beiden nu enorm van genieten. De rust in de processen, de ruimte in onze spreekkamers. Dat alles biedt genoeg bedding om ontspannen en ingetogen naast onze cliënten te staan, iets wat we ook van onze cliënten terugkrijgen.

Een andere verandering waar ik met plezier naar kijk is dat steeds meer stellen gebruik maken van ons aanbod voor een relatieweekend. In deze 3-daagse wordt er door Peter of ondergetekende intensief gewerkt met één stel. Door de intensiteit van het proces, komen partners relatief makkelijk op de emotionele laag waardoor de verbinding hersteld kan worden die al even kwijt is maar waar beiden zo naar verlangen. Altijd emotioneel, zo'n traject, maar enorm dankbaar om te mogen begeleiden. Zo bijzonder dat mensen mij zo dichtbij laten komen en we zo samen een gekoesterde verandering teweeg brengen.

De herfst komt er aan, tijd voor bezinning en reflectie op je veranderingen dit jaar. Ga je gang.

Conny Heuvelman



Interview Niels & Esther

We publiceren regelmatig interviews met cliënten en oud-cliënten. Deze maal een interview met Niels en Esther van de hand van Annelies Roon.

"Er is nu veel meer begrip"

Zestien en achttien waren ze, toen Esther (34) en Niels (37) een relatie kregen. Inmiddels zijn er twee kinderen en 'loopt het allemaal gestroomlijnd'. Maar de sleur had toegeslagen. Het 'wij-gevoel' raakte steeds verder op de achtergrond, vond Esther. 'We waren vooral beste maatjes.' Ze kozen voor een relatie-intensive, want 'we zijn wel van doorpakken, als we eenmaal ergens voor gaan.' Het bracht ze precies wat ze hadden gehoopt.

'We hadden na al die jaren gewoon weer even een zetje nodig', vat Esther hun relatieproblematiek samen. 'Wanneer je zo jong in een relatie stapt, groei je met elkaar mee. Maar de laatste tijd leken we allebei een eigen zijspoortje op te zijn gegaan. We deden vooral ons eigen ding en leefden daardoor langs elkaar heen.' Niels herkende Esthers gevoel, maar had er wat minder last van dan zij. 'Ik ben wat nuchterder, misschien. Ik vond het eigenlijk niet meer dan normaal, dat je na zoveel jaar in een bepaalde sleur terecht komt. We hadden nooit ruzie of zo. Maar ik ben ook meer het type dat zijn gevoel wegstopt. En dat was een deel van het probleem.'

[Lees verder]



Arthouse: Mia Madre

Met het semi-autobiografische Mia Madre maakte de Italiaanse filmmaker Nanni Moretti een ironisch zelfportret en legt hij lagen in relaties bloot. Integer zet hij het ongeloof en de verwarring over de aanstormende dood van een moeder neer. De film ging eerder dit jaar in première op het filmfestival in Cannes.

NRC: 'Moretti's moeder stierf terwijl hij in 2010 Habemus papam filmde en hoofdrolspeler Michel Piccoli op de set alle energie uit zijn lijf zoog. Die persoonlijke betrokkenheid levert zijn sterkste film op sinds de Gouden Palm-winnaar La Stanza del figli (2001). Met een lichtere toets: de dood van een zoon is een tragedie, de dood van een moeder de loop der dingen. Mia madre is vaak heel grappig.'

VPRO Cinema: 'Alles bij elkaar is Mia Madre een meesterlijke mix van humor en verdriet geworden, en met gemak Moretti's beste film sinds het overrompelende La stanza del figlio uit 2001.'



Arthouse: Wolfpack

Beste Documentaire Sundance Filmfestival 2015

Een wonderbaarlijke film over zes getalenteerde broers die afgesloten van de buitenwereld opgroeien in een New Yorks appartement. Hun vader, een Hare Krishna, wil graag zijn eigen stam met zijn hippievrouw stichten. Onderweg naar Zweden komen ze vast te zitten in het in vaders ogen verdorven New York. Hij besluit zijn kinderen binnen te houden.

Moeder geeft hen les en vader geeft hen films. De opgroeiende broers spelen scènes uit films als Reservoir dogs, The nightmare before christmas en The Dark knight na in zelfgemaakte kostuums. Magisch om te zien, evenals als hun eerste expedities in New York waarbij ze alles becommentariëren vanuit hun filmkennis.

Director Crystal Moselle heeft een integer portret gemaakt van een buitengewoon gezin en geeft inzicht in hoe identiteit en creativiteit ontstaan. Hij laat zien wat de effecten zijn van zo'n aparte, van iedereen afgescheiden, opvoeding.



Trainingen

Met gepaste trots melden we dat 3 oktober de 65e editie van onze assertiviteitstraining en 14 oktober de 10e editie van onze leiderschapstraining start.

Interesse? Kijk dan bij Trainingen.



Notitie: Heimwee

Heimwee komt van het Duitse Heimweh, wat zoiets betekent als pijn (Weh) voelen omdat je niet thuis (Heim) bent. Het begrip is verwant aan Nostalgie. Maar waar dat begrip nogal vaag en ongrijpbaar kan zijn, is heimwee concreter.

Heimwee kennen we op z'n tijd allemaal, niet enkel de vakantiganger of expat. Het betekent dat je verlangt naar een omgeving of situatie van vroeger of kort geleden. Soms ook kun je heimwee hebben naar een situatie die je nog niet daadwerkelijk kent maar wel voorvoelt als een bestemming.

Bij heimwee hoort dat we wat was (of waar we naar op zoek zijn) idealiseren; het was fantástisch, een idyllisch paradijs, míjn paradijs, thuis bij moeders. En blijkbaar is de situatie waarin je je nu bevindt, niet zo ideaal.

Heimwee gaat gepaard met verdriet. Verdiet over wat eens gekend is, maar nu niet is. Verdriet over wat eens mogelijk leek, maar nu niet meer. Verdriet over wat nog niet is en zo onbereikbaar lijkt.

Heimwee is een onvervuld verlangen, met op de achtergrond verdriet en pijn, en het besef dat dat nog lang - of zelfs voor altijd - zo zal blijven.

Peter Spelbos

Meer van dit soort stukjes lezen? Kijk dan eens bij Mensfenomenen.



Secret Love

Tropenmuseum, Amsterdam, tm 8 mei 2016

Tentoonstelling over het taboe in China rondom lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen en transgenders (LHBT’s). 45 werken van gerenommeerde Chinese kunstenaars die met hun werken bijdragen aan het bespreekbaar maken van seksuele diversiteit. secred love, tropenmuseum

Een kleine maar fijne, zorgvuldig verzorgde tentoonstelling, afgelopen mei al gestart, in een ternauwernood van de ondergang gered museum wat beetje bij beetje weer wat lucht krijgt.
sixties, tropenmuseum

Een bezichtiging kun je in oktober (vanaf de 20e) goed combineren met een bezoek aan de brede tentoonstelling over de jaren '60: The Sixties, A Worldwide Happening. Een must-see tentoonstelling.



Tentoonstelling: Ellen Auerbach

Museum de Fundatie, Zwolle, 5 sep t/m 29 nov 2015

Onder de titel “Berlijn • Tel Aviv • New York. Een fotografische wereldreis” presenteert Museum de Fundatie in samenwerking met de Akademie der Künste, Berlijn vanaf 5 september een retrospectief van het fotografische werk van Ellen Auerbach (1906 – 2003). ellen auerbach, luchtwandeling, 1946

Ellen Auerbach omschreef zichzelf als een wereldburger en haar foto's getuigen vaak van een zoektocht naar zingeving. Haar bijzondere fotografische blik komt naar voren in avant-gardistische experimenten, komische situaties en verrassende details, en in de indrukwekkende enscenering van licht en schaduw.

Haar carrière als fotografe begon eind jaren twintig in Berlijn, waar ze les nam bij Bauhaus-fotograaf Walter Peterhans. Samen met Grete Stern richtte ze vervolgens een studio voor reclame- en studiofotografie op, voor vrouwen toen nog buitengewoon geëmancipeerd.

Voor de Jodin Ellen Auerbach (toen nog Ellen Rosenberg) werd Duitsland echter al snel te gevaarlijk. Kort nadat de nationaalsocialisten in 1933 aan de macht kwamen, emigreerde ze samen met haar latere echtgenoot eerst naar Palestina en later naar Engeland. Hier kreeg ze als fotografe geen vaste voet aan de grond. Tenslotte emigreerde ze naar de Verenigde Staten.



Tentoonstelling: Keith Haring, The Political Line

Kunsthal, Rotterdam, 20 sep 2015 - 7 feb 2016

The Political Line gaat uitvoerig in op de sociale en politieke aspecten van het werk van Keith Haring (1958-1990). Vijfentwintig jaar na Harings dood heeft zijn kunst nog niets aan frisheid en zeggenschap verloren. Het persoonlijk ervaren van de 120 imposante kunstwerken is een visueel spektakel. Haring

Keith Haring was toonaangevend in de New Yorkse ‘down town' gemeenschap van jonge schilders, performers en muzikanten die haar creativiteit ontleent aan de urban straatcultuur. Hij liet zich inspireren door graffiti, strips, muziek, dans en zowel de ‘hoge' kunst als de ‘populaire' cultuur. Haring beschouwt kunst als publiek recht en publiek bezit.

Met zijn gewaagde, zeer eigen stijl ontketende Haring, een protegé van Andy Warhol, een revolutie in de kunst van de jaren tachtig. Haring zag het als zijn missie om door middel van zijn kunst maatschappelijke misstanden aan de kaak te stellen. Hij nam stelling tegen de uitwassen van het kapitalisme en zette zich in voor nucleaire ontwapening, milieubescherming en gelijke rechten voor iedereen, ongeacht afkomst, huidskleur, religie of seksuele geaardheid.



Boek: Liefde. Een onmogelijk verlangen?

Dirk de Wachter, Lannoo Campus, 2014
dirk de wachter, liefde

Dirk de Wachter is een Belgische psychiater die steeds vaker in de openbaarheid treedt. Zijn boek Liefde, Een onmogelijk verlangen gaat over duurzame liefde in onze consumptieve maatschappij.

Volgens hem - en ik ben het met hem eens - hoort een beetje verveling of gewoonigheid bij het leven en de liefde. Duurzame liefde draait om het vinden van het bijzondere in het gewone. In een duurzame liefdesrelatie worden verschillen gerespecteerd. Dat is voldoende om de 'saaiheid' niet te laten verworden tot een dodelijk gif, maar ze in haar tegendeel te laten verkeren en te kunnen koesteren als verbindend patroon.

Het vreemde en paradoxale binnen de liefde is dat veel mensen verlangen naar nieuwe uitdagingen en tegelijkertijd de ander willen maken zoals zijzelf zijn; ze willen dat de partner voldoet aan een beeld dat ze van hem of haar hebben. In feite staat dat haaks op zoeken naar spanning en avontuur. En ook op het respect voor het anders-zijn van de ander, een essentiële voorwaarde toch voor echte liefde.

Ook gaan steeds meer mensen zonder partner door het leven hoewel daar volgens de Wachter niet ons echte geluk ligt: het dierlijke in ons wil een partner, we zijn simpelweg niet gemaakt om alleen te zijn. En ook al houden steeds meer relaties geen stand en vinden we een lange relatie van, zeg, meer dan 30 jaar bijna abnormaal, toch dromen we bijna allemaal van levenslange verbondenheid en niet meer hoeven zoeken naar.

Het single-zijn ziet De Wachter als de consequentie van onze hoge verwachtingen omtrent relaties en de ander. Ons ideaalbeeld is zo scherp aangezet dat geen enkele partner daar voor altijd aan kan voldoen. We zijn een verwende generatie die verslaafd is aan kicks en die alle opduikende moeilijkheden uit de weg gaan. Leven moet fantastisch en vervullend zijn, steeds opnieuw. De moderne mens heeft een obsessionele zucht naar geluk. Maar dat is nou eenmaal niet altijd mogelijk, zeker niet in de liefde. Want als je die eenmaal hebt geproefd, wat is daar dan de overtreffende trap van?

Liefde is een mysterie, zegt De Wachter, een mysterie dat je enkel via omtrekkende bewegingen kunt benaderen. Het boek staat daarom vol beschouwingen, afbeeldingen van schilderijen en citaten. Een boekje met poëzie, kunst en tekst om over na te denken en samen met je partner te bespreken.

Conny Heuvelman

Column: Medemenselijkheid

Tijdens de Rwanda oorlog in 1994 werkte ik in Ngara, Tanzania, voor het Rode Kruis. Dat was ten behoeve van de vluchtelingenkampen daar. Een kamp van ruim 300.000 vluchtelingen (Benaco), en nog een paar meer. Ongeveer een half miljoen mensen in kampen op een gebied zo groot als het centrum van Amsterdam. Een honderd kilometer naar het noorden had je er ook. En in Congo, toen nog Zaïre, had je een paar hele grote. Alles bij elkaar ruim twee miljoen vluchtelingen in kampen. Wegens een oorlog die in twee weken tijd 900.000 mensen het leven had gekost, want afgeslacht. Opgevangen in een periode van 3 maanden. Omdat het moest. Omdat het niet anders kon. Vanuit de gedachte van medemenselijkheid.

De burgeroorlog in Syrië duurt al 4 jaar. Het aantal doden is de 300.000 gepasseerd. Het aantal vluchtelingen bedraagt ruim 11 miljoen waarvan binnen Syrië ongeveer 7 miljoen. Tel daarbij op de problemen in Irak, Afghanistan, Libië, Yemen, en nog zo wat gebieden, en je komt tot een stroom vluchtingen in de orde van grootte van 15 miljoen mensen die op de vlucht zijn voor oorlog, geweld en onderdrukking, en alles wat daarbij hoort.

De internationele gemeenschap, die in het westen en Nederland incluis, heeft hiervan lange tijd weggekeken. Waarom dat zo was weten we ook wel. Maar die houding neemt het lijden niet weg en lost de problemen niet op. Integendeel.

Je hoeft geen genie te zijn om te begrijpen dat de stromen vluchtelingen de komende jaren enkel maar groter zullen worden, de oorlogen daar lijken immers qua heftigheid en impact enkel maar toe te nemen. Wij in het westen zullen daarvan ons deel krijgen, of we willen of niet.

Laten we daarom naast elkaar gaan staan en dat op ons nemen. Omdat het moet. Omdat het niet anders kan. Vanuit de gedachte van medemenselijkheid.

Peter Spelbos

Cabaret: Zonder Voorbehoud, Louise Korthals

o.a. Kleine Komedie, Amsterdam, 17-19 sep en vele andere theaters

Reprise van de voorstelling die ze in 2014 bracht. Alom geroemd. Zonder voorbehoud is een sensationeel programma vol humor, verlangen en rock-’n-roll. Met meer dan genoeg profiel om avondvullend te zijn.

De Volkskrant (5 sterren): "Louise Korthals is een megatalent. De thema's zijn zwaar, de toon ... licht." Ook NRC strooit met superlatieven. ‘Nog meer dan in haar debuut brengt ze engagement in evenwicht met de gekkigheid van allerlei verhalen van meer persoonlijke aard.’ Ze won het AKF in 2011 en de Neerlands Hoop in 2013.

Muziek: Felabration 2015

Paradiso, Amsterdam, Za 3 okt 2015

De vijfde editie van de Felabration: celabrating life and music of Fela Kuti, de Godfather of Afrobeat. Met Seun Kuti and Egypt 80, Jungle by Night en Pierre Kwenders.

Afrobeat is een combinatie van traditionele Yoruba muziek, jazz, highlife, funk en stoere zang, samengesmeed door en gebracht op ritmische percussie. Populair in de jaren 70 in Nigeria en ver daarbuiten, sinds een aantal jaren op bescheiden schaal opnieuw populair.

Over de hele wereld worden jaarlijks rond de geboortedag van Fela Kuti - 12 oktober - Felabrations gehouden. Vanwege de vijfde editie is er deze avond een extra uitgebreid programma plus een afterparty. In de bovenzaal is de nieuwe Afrotronic-band Umeme Afrorave te zien.

Relatiemail

Elke zondag een mailing met een tip of stukje over relaties ontvangen? Stuur ons een mailtje met als onderwerp Mailing Relaties.