De banaan

Gisterochtend, mijnheer Bos wandelde met Pluk de hond in het park, schoot een brutaal jongetje hem aan en vroeg: "opa Bos, waarom zijn de bananen krom?" En dat was een probleem voor mijnheer Bos want hij wist geen antwoord. De jongen lachte hem uit, "domme opa Bos", hoorde hij nog. De rest van de dag - en nacht want hij kon er zelfs niet van slapen - overpeinsde mijnheer Bos waarom bananen krom zijn. Vaag stond hem iets bij van vroeger, toen hij nog jong was en zéker wel het antwoord had geweten. Maar dat was vroeger, lang geleden.

Vandaag, na zijn ontbijt, besloot hij het maar aan buurvrouw Sanne te vragen want zíj, wist hij, is een intelligent mens. En nadat hij zich had aangekleed, belde hij bij haar aan en vroeg: "buurvrouw Sanne, weet jij waarom bananen krom zijn?" Ze antwoordde niet, keek hem alleen maar onderzoekend aan. Dan voelde ze even zijn voorhoofd, en zei: "je gaat toch niet malen?"

Mijnheer Bos werd door Eva naar huis gebracht - "hij kan níet alleen over straat", had Sanne haar gezegd – die hem onderweg nogal snibbig toevoegde: "opa Bos, iedereen wéét waarom bananen krom zijn, dat hóef je niet te vragen. U bent gék." Mijnheer Bos had haar bedremmeld aangekeken. Hij bleef de rest van de dag binnen, de gordijnen angstvallig dicht.

Opa Bos

Begin jaren '90 schreef ik een serie korte verhaaltjes (maximaal 250 woorden en 3 alineas) over Opa Bos. Matthijs Müller, een kunstenaar en vriend, maakte er grafiek bij. Een selectie uit de verhaaltjes.

Tekst: Peter Spelbos
Grafiek: Matthijs Müller
© 1993-2015